Fotopress

„..Boże, pomóż mi być takim człowiekiem, za jakiego bierze mnie mój pies..”

J.L.W

„.. Dzisiaj żyjemy pod całkiem nowym panowaniem

I splatanie sie okoliczności spowija nasze ciała,

obmywa nasze ciała

otoczką radości.

To, co dawniej ludzie przeczówali poprzez swoja muzykę,

My urzeczywistniamy co dzień w praktycznej rzeczywistości.

To, co dla Nich było domeną niedostępności i absolutu,

My uważamy za rzecz całkiem prostą i dobrze znaną.

A jednak szanujemy tych ludzi;

Przecież tyle zawdzięczamy ich marzeniom.

Wiemy, że bylibyśmy niczym bez splatania sie bólu i radości,

które stanowiło ich historię,

Wiemy, że przebijając się przez niernawiśc i strach,

zderzając sie w mroku,

Pisząc swoja historię,

Nosili w sobie nasz obraz.

Wiemy, że nie byłoby ich, że nie mogłoby ich byc,

gdyby nie mieli w głębi tej nadziei,

Nie mogliby istniec bez swojego marzenia.

Teraz, kiedy żyjemy w świetle,

Teraz, kiedy żyjemy tak blisko światła

I gdy światło obmywa nasze ciała,

spowija nasze ciała otoczką radości,

Teraz, gdy zamieszkaliśmy tak blisko rzeki,

w popołudniach bez końca.

Teraz, kiedy światło wokół naszych ciał

stało sie wyczówalne,

Teraz, kiedy dotarliśmy do celu

I zostawiliśmy za soba świat rozstań,

rozstań mentalny świat,

I pławimy się w niezmiennej i płodnej radości

Nowych praw,

Dzisiaj

Po raz pierwszy

Mozemy wpisac kres dawnego panowania.”

M.H

Nadszedł mrok tak mglisty,wnet on spowiał jej zwiewną smukłą sylwetke
nimfa stała i spoglądała na głaz nad stromym niczym nieokiełznanym urwiskiem
wnet spojrzała na mnie i uniosła wzrokiem cialo moje
nogi same me zaczeły kroczyć-biegły podążały za nią
ona z rzeczy ludzkich go obdarła
wzrokiem dusze wnet zakradła
na początku czułem się zniewolony
niczym jagnie co na rzeź zerwane ranem wstaje
nieświadome jaki los je czeka…
wyciągneła ręke,jej skóra tak jedwabista niczym atłas
delikatna jak te kwiatki ich koloryt taki rzezki
oczu mych oderwać od niej nie mogłem
choć otoczona światłem
zniewoliła zmysły moje
poddałem się jej bez walki
lecz nie czułem sie przegrany
czułem…. co ja wtedy czułem?
czułem boską lekkość w sercu
moja dusza uleciała i dotknęła duszy nimfy
nimfy ciepłej niczym promień słońca o poranku… ciemnowlosej o oczkach jak szkielka
oszlifowane diamenciki świecące niczym iskerki rzażące sie w ciemności
to one zacęły rozświetlać mi drogę do
tajemnicy duszy mojej …..? a może nie mojej tylko naszej
bo to co czułem potem niczym opisać się nie da
czułem jedność duszy mojej mego ciała,
Czyłem jak mnie swym ruchem bioder zniewala
pogrąża w zatraceniu tej błogości niekończącej sie dusz naszych namiętności…
czt tylko dusz…;-)nasze ciała wnet w jedność wszystko spala
my wtuleni…boskim krzykiem oniemieni…ja jej spijam nektar z powiek ona
mnie wprowadza w zamęnt swoich wdzieków
swego ciała…rzek tajemnych i zakrętów
chce się uczyć jej języka
chce jej dawać uniesienie co spowala me pragnienie..